Direct naar paginainhoud

Kunstroute De Steiger

Op De Steiger werken veel kunstenaars en ondernemers volgens de principes van de circulaire economie. Dit willen wij als gemeente graag ondersteunen en laten zien. Daarnaast willen we de openbare ruimte aantrekkelijker maken, voor zowel omwonenden, bezoekers en werkenden. Om te laten zien wat er gebeurt op De Steiger op gebied van kunst en circulaire economie, organiseren we een tijdelijke kunstroute. Deze route zal maximaal 12 maanden te bezoeken zijn en bestaat uit 6 werken gemaakt door: Laura Meijering, Michael Graman, Mannie Krak, Jim van de Wardt, Sietse van der Wal en Anke Portier.

1. Laura Meijering: Ladder van Lansink

Voor dit kunstwerk is uitgegaan van het concept van de Ladder van Lansink. Hoe hoger je op de treden komt, hoe beter de kwaliteit van de kleding en effect op het milieu. Hoe lager je op de ladder staat, hoe slechter. Deze trap weerspiegelt het huidige mode systeem waarbij de kleding door zijn gebruiker wordt verwaarloosd. Bewustzijn en een hart voor de natuur kunnen dit systeem doorbreken.

2. Michael Graman: Let go of your thoughts

De maatschappij gaat snel, het leven gaat snel.

Informatie komt met bakken tegelijk binnen en kan je hoofd op hol brengen.

 

Op momenten dat het hoofd vol zit, is het fijn om even tot rust te komen.

Even stilstaan, letterlijk even stilstaan.

 

Gun jezelf op deze mooie plek, 3 minuten de tijd, om je gedachten te laten gaan.

Laat ze letterlijk uit je hoofd vliegen, laat het los.

 

Kijk naar het kunstwerk wat voor je staat, kijk om je heen, kijk naar de lucht en luister naar alles wat je hoort. Adem rustig in en uit.

 

Ik wil jullie allen en zeker ook mijzelf een plek bieden om even stil te staan en letterlijk je gedachten kunnen recyclen.

Slechte, vervelende en onzekere gedachten laten vliegen en vol nieuwe gedachten, ideeën en met nieuwe energie weer je weg vervolgen.

 

Deze plek staat altijd voor je klaar, wanneer jij wilt en wanneer jij het nodig hebt.

 

Sta stil en “Let go of your thoughts here”.

3. Mannie Krak: to-form

Mannie Krak werkt voornamelijk met rest en afval materialen.

 

Voor inspiratie voor dit kunstwerk heeft ze contact gehad met Kringloopwinkel Rataplan. Daar bleken ze veel kasten te hebben die niet meer verkoopbaar zijn en weggegooid werden.

 

Ze heeft als een soort Tetris deze constructie met die meubels gemaakt, met hierover reclame-zeil dat na evenementen weggegooid wordt. Van de meubels is nu alleen de vorm nog te zien, allemaal verschillende rechthoeken naast elkaar. Het uiteindelijke detail is een zwarte lijn die op het witte zeil te zien is. Een lijn die over meerdere vlakken heen loopt en daardoor ook verspringt als je er langs rijd of loopt. De lijn heeft de vorm van een blok, verwijzend naar de meubels die verborgen zitten onder het zeil.

 

Al die meubels die anders weggegooid zouden worden maar nu toch nog gebruikt worden en er dus mogen zijn.

 

Ze vormen nu de canvas voor de vorm die maar vanaf 1 juiste hoek goed zichtbaar is in het juiste perspectief.

4. Jim van der Wardt: Worm

Wist je dat er plastic etende wormen bestaan?

 

Wormen eten afval en zetten dat om in waardevolle mest.

 

De plastic worm verzameld allerlei soorten plastic. De twee grote delen bestaan uit een combinatie van plastic afval en ringen van gerecycled plastic. De ringen en de staart zijn gemaakt van Almeers afvalplastic. Dit wordt tot producten verwerkt in de plastic fabriek van Save Plastics. Het gaat hier om vervuilde mix plastics die niet op een andere manier gerecycled kunnen worden tot de producten die ze eerder waren. Dit geldt voor 65% van het plastic afval en het meeste hiervan wordt nu verbrand.

 

Laten we wat vaker stilstaan bij de materialen die we gebruiken en er met zorg mee omgaan, ook als we er afscheid van nemen.

5. Sietse van der Wal: Geen titel

Sietse van der Wal is beeldend kunstenaar in Almere Haven. De relatie tussen mens en natuur is een terugkerend thema in zijn werk. Voor deze kunstroute, met circulariteit als overkoepelend thema, gaat Sietse in op de vraag "wat willen we nalaten?" 

 

Het werk bestaat uit drie delen van een Dorische zuil, samen 360 cm hoog, gemaakt van beton en berenklauw. 

 

"Uiteindelijk is de ellende zo'n 2500 jaar geleden begonnen; de Griekse beschaving wordt vaak beschouwd als bakermat van onze westerse cultuur. Die rommel is nog steeds niet opgeruimd. Athene werd in 480 v. Chr. in as gelegd door de Perzen. De restanten, het Perzenpuin, werden gebruikt als fundering voor de Acropolis, archeologen maken er nog steeds dankbaar gebruik van. Er valt veel in te vinden."

 

Over het puin wat wij nalaten, onder meer in de vorm van microplastics in de bodem, is nog niet bekend hoe lang het ons gaat overleven. Wel wordt de boodschap dat wij onze omgeving en het bijhorende groen op een duurzame manier moeten inrichten steeds urgenter. 

 

Berenklauw is in de ogen van Sietse als snelgroeiende plaagplant zowel een voorbeeld van verkeerd menselijk ingrijpen als een potentieel bouwmateriaal als een typerende plant voor de Almeerse natuur. In de drie zuildelen wordt hij omsloten door beton, een cultuurdrager. Eén zuil omsluit de berenklauw met al enigszins aangetast beton, kleine stukjes polyester bieden een inkijk. De tweede zuil is al opengereten of omsluit juist de berenklauw. De derde zuil lijkt compleet maar is gedeeltelijk gevuld met zand, wat er gedurende het jaar steeds verder uit zal spoelen.

6. Anke Portier: Geen titel

De beeldtaal van het werk komt voort uit droogte vlaktes in hele droge gebieden. Het gebruik van tentzeilen en de bijna collage-achtige manier van presenteren is een verwijzing naar hoe in droge gebieden het douw wordt op gevangen voor drinkwater. De zeilen worden vlak boven de grond gespannen om zo het dauw te kunnen opvangen.

 

Het werk zet aan tot nadenken over hoe wij (voornamelijk in ons kikkerlandje) omgaan met water. Wij hebben genoeg water. We spoelen onze wc door met schoon drinkwater, geven onze plantjes water met drinkwater, wassen onze auto met schoon drinkwater etc. We denken hier geen seconde over na, water komt immers uit de kraan en water is overal om ons heen. Het proces van dauwwater opvangen als drinkwater is ons niet bekend.

 

De materiaal keuze en dan voornamelijk de kleurkeuze is bewust. De lichte kleur van het werk zorgt ervoor dat het losstaat van de omgeving, maar tegelijkertijd ook het licht en wellicht de kleuren reflecteert van die omgeving. De bijna besmettelijke lichte kleur zal naar verloop van tijd, zeker onder de bomen, op gaan in zijn omgeving. Een verwijzing naar vergankelijkheid en tijdelijkheid.